Najlepsza telemedycyna

Teleradiologia (radiologia na odległość) – forma radiologii, zachodząca w zestaw telemedycyny. Buduje w sobie elementy telekomunikacji, informatyki oraz medycyny, natomiast w szczególności radiologii.

Dzięki użyciu innowacyjnych technologii idzie na wymianę specjalistycznych informacji przesyłając obrazy statystyczne, kiedy i aktywne (przesyłanie najwyższej klas zdjęć USG, MRI). Pozwala na ocenę na odległość. Umożliwia przesyłanie obrazów o wielkiej rozdzielczości, a dodatkowo interaktywną transmisję audiowizualną z prawdziwą systematycznością zaś w ciągu rzeczywistym. Systemy wideokomunikacyjne (wideokodery) chodzą na ogólnodostępnych cyfrowych liniach transmisyjnych ISDN, w globalnej sieci Internet, a więcej na trasach satelitarnych.

Teleradiologia obniża koszty teleradiologia funkcjonowania szpitali również wyjątkowych firm ochrony zdrowia. Tak zwane centra opisowe świadczące usługi w zakresie teleradiologii funkcjonują na dowód w Indiach, a świadczą usługi dla szpitali w USA lub Dużej Brytanii. Stosuje się w obecny metoda różnice czasowe pomiędzy państwem, w którym jest centrum opisowe, a państwami, w jakich planują siedzibę szpitale. Dzięki temu wydatek funkcjonowania bardzo się obniża.

Pomoc techniczną w charakterze konfiguracji mebla oraz urządzeń diagnostycznych (TK, MR a oryginalne) dla potrzeb teleradiologii
Dostarczenie niezbędnych akcesoriów do stworzenia powiązania z własnymi pracowniami opisowymi (router, komputer, skaner dokumentów tekstowych)
Instalację i organizację oprogramowania do teletransmisji
Szkolenia personelu w rozmiarze obsługi systemów teleradiologicznych
Szkolenia personelu z działu połączeń telekonferencyjnych
Doradztwo ekspertów w zasięgu organizacji transferu znanych w pracowni
Optymalizację protokołów akwizycji danych obrazowych na urządzeniach TK i MR przez swoich radiologów
Doradztwo w charakterze wyboru łącza i formy dostępu do sieci publicznej

T
eleradiologia stanowi zdalną ocenę (opis)
materiałów z diagnostyki obrazowej dla celów
diagnostycznych lub konsultacji (1, 2). Spośród ostatniego
powodu nie stanowi ona usługą kierowaną bezpośrednio
do pacjenta, choć jest wykonywana pośrednio na jego
korzyść. Zajmuje ona budowę zdalnego kontaktu między
specjalistami medyczny
mi (ewentualnie z udziałem
specjalistów informatyki medycznej oraz zabezpieczenia
technicznego transmisji). Prawdopodobnie istnieć realizowana
jako:
− tzw. usługa wewnętrzna – w zakładzie przez pracowników
szpitala,
− usługa outsourcingowa – przez wyspecjalizowane
firmy zewnętrzne (tzw. centra opisowe),
− wersje mieszane lub skrojone pod określone potrzeby,
np. obszary o niskiej gęstości zaludnienia, trudnych
warunkach terenowych lub pogodowych.
Dziś w realiach polskich są to szczególnie połą-
czenia punkt-punkt czy niskie architektury zamknięte.
Teleradiologia stawała się możliwa dzięki:
− cyfryzacji materiałów (najczęściej obrazów, zestawów
obrazów, ewentualnie nowych informacjach o pacjencie
i produktów jego badań) z diagnostyki obrazowej,
najczęściej już dawanych w niniejszej metodzie,
− cyfrowej archiwizacji danych medycznych, i przez
to prostemu, mocnemu i trwałemu dostępowi do ba-
dań pacjenta,
− zapewnieniu tanich łączy transmisyjnych (najczęściej
sieci komputerowych) oraz systemów informatycz-
nych (HIS, RIS, PACS) o podobnych parametrach
i wadach,
− powstaniu sprzętu umożliwiającego zdalny dostęp
do całkowitych czy jedynie niektórych funkcji stacji
diagnostycznych,
− zapewnieniu infrastruktury teleinformatycznej
umożliwiającej zarówno dostęp do medium meto-
dą „zapamiętaj i prześlij” (ang.
store-and-forward
)
niewymagającej jednoczesnej obecności obu stron
komunikacji, jak również transmisję w ciągu rzeczywistym
(ang.
real-time
).
Do powstania i rozwoju teleradiologii przyczyniły
się również:
− ograniczona dostępność do wysoko wykwalifiko-
wanych specjalistów medycznych,
− coraz wyższe wykorzystanie diagnostyki obrazowej
w trosce zdrowotnej,
− potrzeba zapewnienia dostępności przedmiotowych
usług bez sensu na godzinę doby i dzień tygodnia,
także w trybie pilnym,
− możliwość szybkiego osiągnięcia tą piękną (bez powodu
na drogę) tzw. drugiej uwagi w ważnych przy-
padkach,
− pojawianie się całkiem innych metod wykraczają-
cych poza dotychczasowe doświadczenia (np. MRI/
EEG) oraz konieczność pracy i pomocy,
− zapewnienie właściwej jakości zdalnych usług
tego standardu,
− nacisk chorych na zwiększenie jakości opieki
zdrowotnej,
− konieczność poszukiwania przez placówki opieki
zdrowotnej rozwiązań popularniejszych i zapewniających
lepsze gospodarowanie zasobami.
Wysoka klasę usług telemedycznych prawdopodobnie stanowić
zapewniona przez:
− odpowiednią infrastrukturę techniczną,
− bezpieczeństwo możliwościach i dojazd do nich na prawdzie
dostępu koniecznego,
− selekcję specjalistów,
− standaryzację procedur (przygotowania pacjenta,
obrazowania, komunikacji, transmisji możliwościach i ich
kompletności itd.),
− specjalizację w kierunku schorzeń, rodzaju obrazowa-
nia (w tym dodatkowo wieloma metodami) itp.,
− wydajną agencję pracy,
− stosowanie systemów ochronie jakości (zapobieganie
błędom, wyrywkowa kontrola przez ekspertów,
peer-review itp.),
− procedury awaryjne i usługę techniczną.
Wady teleradiologii i ryzyka dla jej wzroście
stanowią:
− brak standardu komunikacyjnego i kształtu da-
nych dla całej usługi teleradiologicznej – standard
DICOM 3.0 definiuje format zdjęć, oraz brak
jest standaryzacji formatu zlecenia, dodatkowych